چقدر خوب است که همه میمیرند!

چقدر خوب است که همه سرانجام میمیرند.
هیچکس نمیتواند ادعا کند که سرانجام نخواهد مرد.
میتوانی رنج بکشی، صبر کنی، و منتظر باشی تا آنهایی که ازشان متنفری بمیرند.
فکرش را بکن، اگر مرگ نبود، کفر مطلق انسانها را در بر میگرفت!
دیگر چه چیزی در جهان هست که انسان قادر به انجامش نباشد؟
انسان اکنون در هوا پرواز میکند، به فضا میرود، از یک سر دنیا با سر دیگرش رودررو گفتگو میکند، به قدرتی دست یافته که میتواند یک کوه را ویران کند یا که سیاره ای را از مدارش منحرف سازد ...
شعبده بازهایی دارد که اصلا نمیشود سر از کارشان درآورد. نمیشود تفاوت کارشان را با معجزهء پیامبران تشخیص داد!
انسان به بیشتر معجزات دست یافته.
تنها مرگ است که برایمان باقی مانده!
اینکه روزی همه یکسان خواهند شد.
از همان خاکی که برآمده اند بدان خواهند رفت.
همه بی هیچ چیز.
همه، انسان.
تمام قدرتها، تمام ثروت هایشان را از دست خواهند داد.
آدمهایی که برای خودشان ادعایی داشتند، دیگران را سرکوب و مرعوب خویش میکردند...
همه بی چیز خواهند شد.
همه یکسان. همه لخت و حقیر. دیگر هیچکس از آنها نمیترسد، دیگر هیچکس حرفشان را گوش نمیکند...
بهشان فقط یک گور خاکی تنگ و تاریک میدهند و فراموششان میکنند.
همچون زباله ای!
فکرش را بکنی اگر مرگ نبود، انسان ادعای خدایی میکرد!
از هیچ چیز نمیترسید.

خوشحالم که مرگ هست.
خوشحالم که همه میمیرند و کسی گریزی از مرگ ندارد.
خدایا هیچوقت مرگ را از بشریت نگیر!
اگر مرگ نبود زندگی دیگر هیچ چیز برای زندگی کردن نداشت.
با مرگ همیشه حداقل یک دلیل و معنایی برای زندگی کردن هم هست.
اینکه میدانی روزی همه چیز برای همه تمام خواهد شد. اینکه روزی همه به اصالت خویش باز خواهند گشت. این همه کثرت و هیاهو و دروغ خاموش خواهد شد، و با بزرگ ترین اسرار روبرو خواهیم گشت. برایمان یا چیزی در پس آن خواهد بود و یا نه. بهرحال خوب است که یک انتهایی ناگزیر برای همه هست!
مرگ یکی از بهترین چیزهاییست که ما در جهان خود داریم.
چیزی به اصالت حقیقی انسان.
چیزی که قابل انکار و اجتناب نیست.
تنها همین مانده برایمان.
از اصالت حقیقی انسان!