مدرک گرایی / خیانت ملی

حاکمان؛
اگر تاسیس دانشگاههای آزاد، خصوصی و غیر کاربردی و سهمیهبندی شده خیانت نبوده باشد. توسعه آن قطعا خیانت ملی است.
مدیرانی که صرفا" از دانشگاه بدون هیچ بار علمی و پژوهشی مدارک عالی و دکترا میگیرند تا این مدرک در حقیقت جعلی، اما فیالواقع قانونی راهگشای ارتقا و رشد ایشان در دستگاههای دولتی و نظارتی و حتی انتخاباتی باشد. بدون آنکه نگران ترویج مدرک محوری در تمام ارکان جامعه باشند.
جامعه، دولت و حاکمیت همه و همه خواسته و ناخواسته، دانسته و ندانسته متحد و یکپارچه به اپیدمی این آفت خوش رنگ و لعاب دامن زدهاند
بسیاری از شاغلان. کارمندان، کاسبان و حتی زنان خانهدار
دارای مدارک تحصیلی عالیهایی میباشند که با حرفهی آنان سنخیت نداشته و صرفا مدرک است و کاربرد اجرایی ندارد.
بسیاری از فارغالتحصیلان دانشگاه پس از کسب مدرک و اشتعال متوجه میشوند که چندین سال از عمر خود را صرف کسب پرستیژی پوچ تلف کردهاند که چون به وجدان خود مراجعه کنند یقینا، عمر خود، پول خانواده و سرمایه جامعه را ضایع کردهاند.
متاسفانه بر اساس روندی اشتباه که سالهاست گریبان کشور را فرا گرفته همه خانوادهها، جوانان خود را به اخذ مدارک بالاتر از دیگران تشویق میکنند تا به استناد آن وارد کار دولتی و حکومتی شوند و با طی مدارج ترقی به زندگی فوق دیگری دست پیدا کنند.

"مدرکگرایی معضل جوامع گمشده، سبب نومیدی و مرگ تولید است."

مدرک محوری با تکیه بر شرایط کنونی دستگاههای کشور در واقع بیتوجهی به افراد خلاق، نوآور و کارآفرین است.

امروزه توجه به مدرک از اصول و استخدام دولتی آرزو میباشد، و این روند در مقابل مهارت محوری و کارمحوری قرار گرفته است و با تکیه بر پارتی و داشتن نفوذ در سیستم دولتی عمق خسارات آن فاجعه آمیزتر میگردد.
مدرکگرایی یکی از ابعاد افزایش معضل بیکاری در دهه اخیر میباشد.
به جرات میتوان گفت عبور از مدرکگرایی، راهگشای بسیاری از معضلات و مشکلات کشور است که علاوه بر اتلاف عمر؛ هزینههای سنگینی را به خانواده و جامعه وارد نموده است و برای رهایی از آن نیازمند فرهنگ سازی و تغییرات عمده در قوانین مدرک محور است.

به عنوان یک اصل افزایش علم و اگاهی تکتک افراد جامعه در ارتقاء علمی و رشد فرهنگ آن جامعه تأثیر مستقیم دارد و به عبارت سادهتر یک جامعه باسواد و تحصیلکرده بافرهنگتر ، گیراتر و توانمندتر است.
اما نه در نظام آموزش عالی کشوری که به سمت و سوی مدرکگرایی پیش میرود،
سادهترین دلیل آن است که نظام استخدامی کشور تقاضایش تا حد زیادی وابسته به اخذ مدرک است. ولو نامرتبط با شغل اعطایی.
باور بر این است که اگر کسی وارد نظام دانشگاهی شود آیندهاش تا حدی روشن است و قوانین استخدامی کشور او را به رسمیت میشناسند درحالیکه نظام مهارت در کشورِ اینچنین نیست.
این باعث میشود جریان اجتماعی جامعه به سمت مدارک دانشگاهی برود و بعد با معضلاتی مانند تحصیل در رشتههایی که بازار کار ندارند روبرو شود.
نوعی رابطه متقابل میان مدرک از یک سو و از سوی دیگر منزلت و پرستیژ اجتماعی، حقوق اقتصادی و اجتماعی و وضعیت و شغل و… موجب میشود که مدرک، عاملی مهم و حیاتی در زندگی اجتماعی جامعه باشد،
درنتیجه جامعه در شدت بخشیدن به این گرایش نقش مؤثری ایفا میکند زیرا با دیدی اشتباه در جامعه ناخودآگاه صرفا داشتن مدرک نماد موفقیت، توانایی و فرهنگ فرد محسوب میشود. در جامعهای ایران نگاه مدرکگرایی دانشگاهی و رزومه گرایی در دستگاههای دولتی برای شناسایی، حمایت و مدیریت کارآفرینان کشور استفاده میشود، در نتیجه آن در کشور پروسه صحیح شناسایی و حمایت واقعی از کارآفرینان بهدرستی محقق نخواهد شد. ادامه این روند سبب میشود تا دانشجویان از ذهنیتی خلاق و هوشمند و پرسشگر برخوردار نشوند.

به منظور اقدامی برای رفع معضل مدرکگرایی در کشور، دانشگاه باید به سمتی برود که پژوهش از طریق آدمهای خلاق و نوآور انجام گیرد بهگونهای که دانشگاه بتواند از محل آنها کسب درآمد کند و پژوهشهایی را انجام دهد که صاحب داشته باشند و به تبع وجود صاحبان نواوری، مشتری نیز پیدا شود و هدف فقط ثبت یک مقاله آیاسآی نباشد.
آن هم در خیلی موارد مقالاتی است که به صورت آماده و تایپ شده در دکه روزنامه فروشی موجود میباشد.

باید نگاه به پژوهش عوض شود و با طرحریزی ایدههای خوب، و نه پول دولت، به هدف رسید؛ باید تفکر مدیریت دانشگاهها از پژوهش دولتی به پژوهش مقتصد تغییر جهت بدهد. البته اعمال تغییرات فقط مخصوص دانشگاه نیست بلکه به بازار سرمایه، صنعت، فرهنگ و... نیز مربوط میشود.
در آذر ۹۴ پیشبینی شد، سقف جمعیت بازار کار در ایران، در چهار سال آینده هشت میلیون نفر میگردد که چهار میلیونونهصد هزارنفر آنها در دانشگاه درس خواندهاند که با این نسبت بزودی برای هر مدیر حتی یک کارگر هم وجود نخواهد داشت.


313
@behkamiyan