رحیم مشایی: سالهاست به دسته بندی های سیاسی اعتقادی ندارم

هفته گذشته، وقتی برای برادر عزیزم حمید بقایی دعا کردم، از سوی برخی مورد انتقاد قرار گرفتم که چرا درباره دستگیری ها و بازداشت های قبلی از جریانات سیاسی دیگر چنین واکنش نشان نداده ام که پس از آن، شاهد واکنش منفی برخی از دوستان بهاری نسبت به این انتقادها بودم. اما حقیقت این است که اگر قرار باشد عدالت و انصاف را در نظر بگیریم باید به آن ها حق بدهیم. بله من به آن ها برای انتقادشان حق می دهم.

چه آن ها باور کنند یا نکنند، این هم حقیقتی است که خدا از آن آگاه است؛ این که بنده، آقای احمدی نژاد، آقای بقایی، به همراه بسیاری از بهاری ها و حتی بسیاری از زنان و مردانی که از طرفداران جریان اصولگرایی بوده اند، هرگز به دستگیری و بازداشت کسی بخاطر دیدگاه و فعالیت سیاسی او راضی نبوده و نیستیم.

بنده سال هاست که به این دسته بندی های سیاسی که به نحوی موجبات صف بندی بین مردم شده و به اشراف سیاسی و اقتصادی فرصت می دهد تا با سوءاستفاده از شکاف درون جامعه، منافع و مطامع خود را دنبال و موقعیت های ناعادلانه سیاسی و اقتصادی خود را تداوم دهند، اعتقادی ندارم و در شرایط مقتضی کوشیده ام این نگاه را بازتاب دهم و البته از نتایج سوء آن نیز بی نصیب نمانده ام.

شاید برخوردهای به شدت سیاسی و ظالمانه مقامات در پرونده آقای بقایی موجبات بیداری و خودآگاهی بیشتری را حداقل در بنده فراهم کرده باشد. همچنان که چنین تغییری را در طیف وسیعی از افراد آگاه و هشیار در گروه های مختلف اجتماعی و سیاسی در سراسر کشور شاهد هستم؛ که برای چنین تحولی، دادن هزینه هایی مثل فشارهایی که برادرم آقای بقایی تحمل می کند، البته و صد البته، اجتناب ناپذیر است.


به هر حال اوضاع اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی کشور، شرایط وخیم بین المللی و منطقه ای، شیب تند عقب رفت و تنزل در وضعیت مادی و معنوی مردم و نبود چشم انداز روشنی برای تغییرات جدی و موثر در روند موجود و بلکه متاسفانه، وجود برآوردهای منفی، حداقل نسبت به دوره های کوتاه و میان مدت آتی، بر ضرورت انسجام اجتماعی و اتحاد ملی در جهت حفاظت از دستاوردها و مطالبه آرمان های انقلاب که آزادی، عدالت و استقلال از مهمترین آن هاست، بیش از هر زمان دیگری تاکید دارد.


فاصله زیاد وضعیت موجود تا موقعیت مطلوب و مورد انتظار از نظام برآمده از انقلاب که محصول جانفشانی ها و خون دادن های بهترین جوانان این سرزمین بوده است، نیاز به بازنگری همه جانبه در روند مدیریتی و برنامه ای، در عالی ترین سطوح سیاستی و اجرایی را به طور قوی گوشزد می کند.


دراین میان اما، آنچه مایه امید است، یکی توسعه آگاهی های عمومی، دقت نظر، حساسیت و روحیه نقادی روز افزون قاطبه ملت است که در مقایسه با گذشته، با بهره گیری فزاینده از فن آوری های نوین، ضمن تبادل اطلاعات و تحلیل ها، به تقویت روح جمعی و البته خودآگاه مبادرت ورزیده اند و به موازات افزایش اطلاعات و تقویت روحیه مسئولیت پذیر جمعی، کنش آگاهانه و استقلال طلبانه خود را، بر رای سنتی مسئولان ترجیح می دهند و کاستی ها و کژی های موجود را مثل گذشته، ولو نظر توجیه گرایانه زعمای قوم را به پیوست داشته باشد، برنتافته و هرروز با جسارت و حساسیت بیشتر به آن انتقاد و بلکه اعتراض می کنند.


دیگر مایه امید برای تغییر شرایط و داشتن آینده بهتر، تضمین الهی در به نتیجه رسیدن تلاش ملتی است که، به قسط، قیام کرده و راه فلاح و رستن در پیش گیرند.

سخن در این زمینه بسیار است که باید همه آن ها که دل در گرو ایران، اسلام و انقلاب دارند، بدون هرگونه ملاحظه دینی، مذهبی، قومی و تعلق سیاسی وحزبی، شجاعانه و دلسوزانه نسبت به طرح آن ها همت گمارند.
برای مردم چشمی بینا و زبانی گویا و برای مسئولان چشمی بینا، سعه صدر و گوش شنوا طلب می کنم.


لینک