پذیرفتن راحت خطاهای خویش!

آدم تلاش خودشو میکنه که تاحد ممکن بی خطا باشه، ولی مطلقا خطایی نکردن تقریبا غیرممکنه برای ما انسانها! بهرصورت گهگاهی هم که شده اشتباهی میکنیم، و نقص هایی در ما و کارهایی که میکنیم و چیزهایی که ایجاد میکنیم دیده میشه.
آدمی وقتی با این نقص ها برخورد میکنه، اگر خطا و نقص رو بعنوان یک واقعیت درک نکرده و نپذیرفته باشه، بهش فشار میاد و رنج میکشه، چون دوست داره که بی نقص باشه، دوست داره که خطا نکنه، و این واقعیت که باوجود تلاشش بازم خطا میکنه و نقص در کارش دیده میشه او رو رنج میده. شاید این مسئله بخشی از روی غرور ما باشه.
بهرحال بنده در زندگی به این مسئله رسیدم و همیشه سعی کردم و میکنم که اینطور مسائل رو بیش از حد و بصورت افراطی بر خودم سخت نگیرم. همیشه وقتی خطایی میکنم سعی میکنم به سرعت و راحتی اون رو بعنوان یک واقعیت تقریبا غیرقابل اجتناب بپذیرم، و اینکه ما و جهانی که درش زندگی میکنیم بی نقص و ایدئال نیست، و البته برای جبران و اصلاح خطاها و نقص های بوجود آمده در صورتی که لزوم یا فایدهء کافی داشته باشه تلاش میکنم. اما خیلی وقتا به صرفه تر اینه که از خطاها و نقصهای کوچک بگذریم چون مهم و حیاتی نیستن و صرف نمیکنه وقت و انرژی ارزشمند خودمون رو صرفشون کنیم.

با این دیدگاه و مهارتی که خدمتتون عرض کردم، میتونید یک بار روانی سنگینی رو از دوش خودتون بردارید. البته اگر از اون آدمهای مغرور و وسواسی هستید که فکر میکنید نباید هیچ نقص و خطایی داشته باشید :fav31: