٧٠٠ / ٠٠٠ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺑﺨﻮﺭ ﻭ ﻧﻤﻴﺮ

١٠ ﺳﺎﻝ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﻋﻼﻡ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻧﺮﺥ ﺧﻂ ﻓﻘﺮ، ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ ﺩﻭﻟﺘﻲ ﺭﻗﻢ ﺧﻂ ﻓﻘﺮ ﻣﻠﻲ ﺭﺍ
ﺩﺭﺁﻣﺪ ﻛﻤﺘﺮ ﺍﺯ ٧٠٠ ﻫﺰﺍﺭ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻱ ﺧﺎﻧﻮﺍﺭ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﻣﺎﻩ ﺍﻋﻼﻡ ﻛﺮﺩ.
ﺍﺣﻤﺪ ﻣﻴﺪﺭﻱ، ﻣﻌﺎﻭﻥ ﺭﻓﺎﻩ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﻭﺯﺍﺭﺕ ﺗﻌﺎﻭﻥ، ﻛﺎﺭ ﻭ ﺭﻓﺎﻩ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﺩﺭ
ﻣﺼﺎﺣﺒﻪﺍﻱ ﻛﻪ ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ ٢٧ ﺩﻱﻣﺎﻩ ٩٦ ﺩﺭ « ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ » ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺷﺪ، ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ :
« ﺑﺮﺍﻱ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻪ ﺭﻗﻢ ﻓﻘﺮ ﻣﻠﻲ، ﻓﺮﻣﻮﻝ ﻣﺸﺨﺼﻲ ﺭﺍ ﻣﺪﻧﻈﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩﺍﻳﻢ ﺑﺪﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﻛﻪ ﻓﻘﺮ ﺷﺪﻳﺪ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻂ ﻓﻘﺮ ﻣﻠﻲ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺣﺎﺻﻠﻀﺮﺏ ﻫﺰﻳﻨﻪﻫﺎﻱ ﺧﻮﺭﺍﻛﻲ
ﻫﺮ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻣﻲﺁﻭﺭﻳﻢ ﻛﻪ ﻣﻴﺎﻧﮕﻴﻦ ﺁﻥ ﭼﻴﺰﻱ ﺣﺪﻭﺩ ٧٠٠ ﻫﺰﺍﺭ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻱ
ﻫﺮ ﺧﺎﻧﻮﺍﺭ ٣ ﺗﺎ ٥ ﻧﻔﺮﻩ ﺍﺳﺖ. »
ﺍﻳﻦ ﺭﻗﻢ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﻼﻙ ﺧﻂ ﻓﻘﺮ ﻣﻠﻲ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﺗﻮﺳﻂ ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺳﻤﻲ ﺍﻋﻼﻡ
ﺷﺪﻩ ﻛﻪ ﺣﺪﺍﻗﻞﻣﺰﺩ ﺳﺎﻝ ﺟﺎﺭﻱ ٩٣٠ ﻫﺰﺍﺭ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﭘﺎﻳﻪ ﻣﺰﺩﻱ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ
ﻧﺮﺥ ﻣﺘﻮﺳﻂ ﻫﺰﻳﻨﻪ ﺧﺎﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﺮﻱ ﻛﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﺑﺎﻧﻚ ﻣﺮﻛﺰﻱ ﺣﺪﻭﺩ ٣ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﻭ ٤٠٠
ﻫﺰﺍﺭ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺍﻋﻼﻡ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻧﺮﺥ ﺣﺪﺍﻗﻞ ﻫﺰﻳﻨﻪ ﺳﺒﺪ ﻣﻌﻴﺸﺖ ﺑﺮﺍﻱ ﻳﻚ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ٥ /٣
ﻧﻔﺮﻩ ﻛﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﺷﻮﺭﺍﻱ ﻋﺎﻟﻲ ﻛﺎﺭ ﺑﺮﺍﻱ ﺳﺎﻝ ﺟﺎﺭﻱ ۲ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﻭ ۴۸۹ ﻫﺰﺍﺭ ﺗﻮﻣﺎﻥ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺷﺪﻩ، ﺗﻔﺎﻭﺕ ﭼﺸﻤﮕﻴﺮﻱ ﺩﺍﺭﺩ . ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺍﻋﻼﻡ ﺭﻗﻢ ٧٠٠ ﻫﺰﺍﺭ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺑﻪ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺧﻂ ﻓﻘﺮ ﻣﻠﻲ، ﺑﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﻭ ﺑﺎ ﻫﺰﻳﻨﻪ ﻳﻚ ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ، ﻣﻴﻠﻴﻮﻥﻫﺎ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﻧﻴﺮﻭﻱ
ﻛﺎﺭ ﺳﻄﻮﺡ ﺣﺪﺍﻗﻞﺑﮕﻴﺮﻱ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻂ ﻓﻘﺮ - ﺑﺎ ﻫﺮ ﭘﺴﻮﻧﺪﻱ - ﻣﻲﺭﺳﺎﻧﺪ
ﺑﻲﺁﻧﻜﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮﻱ ﺩﺭ ﻭﺿﻌﻴﺖ ﻣﻌﺎﺵ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ .
ﺣﺴﻴﻦ ﺭﺍﻏﻔﺮ ﻭ ﻋﻀﻮ ﻫﻴﺎﺕ ﻋﻠﻤﻲ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺍﻟﺰﻫﺮﺍ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﭘﮋﻭﻫﺸﮕﺮ ﻓﻘﺮ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﻲﺷﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺣﻮﺯﻩ ﺭﻓﺎﻩ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﺗﺎﻟﻴﻔﺎﺗﻲ ﺩﺍﺭﺩ، ﺩﺭ ﮔﻔﺖﻭﮔﻮ ﺑﺎ
« ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ » ﺍﻇﻬﺎﺭﺍﺕ ﺍﺧﻴﺮ ﻣﻌﺎﻭﻥ ﻭﺯﻳﺮ ﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﻧﻘﺪ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻭ ﻣﻌﻨﺎﻱ ﺧﻂ ﻓﻘﺮ ﻣﻠﻲ ﺭﺍ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻲﺩﻫﺪ. ﺑﻪ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺍﻳﻦ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﺩﺍﻥ ﺭﻗﻢ ﺍﻋﻼﻡ ﺷﺪﻩ ﺗﻮﺳﻂ ﻣﻌﺎﻭﻥ
ﻭﺯﻳﺮ ﻛﺎﺭ، ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺩﻭﻟﺘﻲ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﻣﻲﺍﻧﺪﺍﺯﺩ .
ﻣﻌﺎﻭﻥ ﺭﻓﺎﻩ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﻭﺯﺍﺭﺕ ﻛﺎﺭ ﺍﻋﻼﻡ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻣﻴﺎﻧﮕﻴﻦ ﺧﻂ ﻓﻘﺮ ﻣﻠﻲ ٧٠٠
ﻫﺰﺍﺭ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻱ ﻫﺮ ﺧﺎﻧﻮﺍﺭ ﺍﺳﺖ . ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺷﻤﺎ ﺍﻳﻦ ﺭﻗﻢ ﺧﻂ ﻓﻘﺮ ﺍﺳﺖ؟
ﺍﻳﻦ ﺭﻗﻢ ﺣﺘﻲ ﺧﻂ ﺑﻘﺎ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻧﺸﺎﻥ ﻧﻤﻲﺩﻫﺪ. ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻲﻛﻨﻢ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺍﺯ ﺧﻂ
ﻓﻘﺮ، ﺣﺪﺍﻗﻞ ﻧﻴﺎﺯ ﻛﺎﻟﺮﻱ ﻳﻚ ﻓﺮﺩ ﺑﺮﺍﻱ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺭﻗﻢ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺸﻮﺩ
ﻏﺬﺍﻫﺎﻱ ﺣﺪﺍﻗﻠﻲ ﻛﻪ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ - ﻭ ﻧﻪ ﻳﻚ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ - ﺑﺮﺍﻱ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﻻﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ ﺭﺍ
ﺧﺮﻳﺪ . ﺍﻳﻦ ﺭﻗﻢ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻣﻘﻴﺎﺱ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻣﺘﻮﺳﻂ ﺧﺎﻧﻮﺍﺭ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺷﻮﺩ، ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺧﻂ
ﻓﻘﺮ ﺷﺪﻳﺪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﻲﺷﻮﺩ . ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺩﻱ ﻛﻤﺘﺮ ﺍﺯ ٧٠٠ ﻫﺰﺍﺭ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺎﻩ
ﺩﺭﺁﻣﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎ ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ ﺭﻭﺑﻪﺭﻭ ﻣﻲﺷﻮﺩ . ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﻳﻦ ﺍﻳﻦ ﺭﻗﻢ، ﻣﺮﺯ ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ
ﺑﺮﺍﻱ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎ ﺧﻂ ﻓﻘﺮ ﺷﺪﻳﺪ ﻛﻪ ﻳﻚ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻲﮔﻴﺮﻧﺪ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ . ﻗﻄﻌﺎ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩﻫﺎ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺭﻗﻢ ﻧﻤﻲﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻛﻨﻨﺪ.
ﻣﻌﺎﻭﻥ ﻭﺯﻳﺮ ﻛﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﻗﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ «ﺧﻂ ﻓﻘﺮ ﻣﻠﻲ » ﺍﻋﻼﻡ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﺧﻂ
ﻓﻘﺮ ﻣﻠﻲ ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ؟
ﻣﺎ ﺧﻂ ﻓﻘﺮ ﻣﻠﻲ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﺧﻂ ﻓﻘﺮ ﻣﻠﻲ - ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﭼﻴﺰﻱ ﺭﺍ ﺑﺸﻮﺩ ﻣﺘﺼﻮﺭ ﺷﺪ -
ﺭﻗﻤﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﻛﻞ ﻛﺸﻮﺭ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺩﺭ ﻛﺸﻮﺭﻫﺎﻳﻲ
ﻛﻪ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﺷﺎﻥ ﺩﭼﺎﺭ ﺩﻭﮔﺎﻧﮕﻲ ﺷﻬﺮ ﻭ ﺭﻭﺳﺘﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮﻋﻲ ﻫﻤﮕﻨﻲ ﺑﻴﻦ ﻧﻘﺎﻁ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﻛﺸﻮﺭﺷﺎﻥ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻧﺪ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻛﺎﺭﺑﺮﺩﻱ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ .
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻧﺮﺥﻫﺎ ﺩﺭ ﻧﻘﺎﻁ ﺷﻬﺮﻱ ﻭ ﺭﻭﺳﺘﺎﻳﻲ ﻣﺘﻔﺎﻭﺗﻨﺪ، ﺩﺭ ﻧﻘﺎﻁ ﺷﻬﺮﻱ
ﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺕﻫﺎﻱ ﻓﺎﺣﺸﻲ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺣﺘﻲ ﺑﻴﻦ ﺭﻭﺳﺘﺎﻫﺎ ﻫﻢ ﻳﻜﺪﺳﺘﻲ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﺍﻋﻼﻡ ﺧﻂ ﻓﻘﺮ ﻣﻠﻲ ﺑﻲﻣﻌﻨﺎﺳﺖ. ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﻋﻼﻡ ﺍﻳﻦ ﺭﻗﻢ، ﻣﻴﺎﻧﮕﻴﻦ
ﺧﻂ ﻓﻘﺮ ﻛﺸﻮﺭ ﺑﻮﺩﻩ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺭﻗﻢ ٧٠٠ ﻫﺰﺍﺭ ﺗﻮﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ
ﺑﺮﺍﻱ ﺧﺎﻧﻮﺍﺭ ﻭ ﻧﻪ ﻳﻚ ﻓﺮﺩ ﺍﻋﻼﻡ ﻛﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻣﻌﻨﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺩﻭﻟﺖ ﺑﺎ ﻣﻼﻙ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻥ ﺍﻳﻦ ﺭﻗﻢ ﻣﻲﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ ﻓﻘﺮ ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﻛﻨﺪ؟
ﻫﺪﻑ ﺍﺯ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻓﻘﺮ ﻭ ﺗﻼﺵ ﺩﻭﻟﺖﻫﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﻛﺎﺳﺘﻦ ﺍﺯ ﻓﻘﺮ، ﺣﻔﻆ ﻋﺰﺕ ﻧﻔﺲ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻫﺎﺳﺖ. ﺑﻪ ﺧﺼﻮﺹ ﻧﻘﺶ ﺩﻭﻟﺖﻫﺎ ﺟﺎﻳﻲ ﻣﻬﻢ ﻣﻲﺷﻮﺩ ﻭ ﮔﺰﺍﺭﺵﻫﺎﻱ ﺩﻭﻟﺘﻲ
ﻭﻗﺘﻲ ﻣﻌﻨﺎﺩﺍﺭ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ ﻛﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﻋﻮﺍﻣﻠﻲ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻛﻨﺘﺮﻝ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﭼﺎﺭ ﻓﻘﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻋﻠﺖﻫﺎﻱ ﺍﻳﻦ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻫﻢ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ. ﻣﺜﻼ ﻓﺮﺩﻱ ﻛﻪ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻓﻘﻴﺮ ﺑﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻲﺁﻳﺪ، ﺑﻲﺁﻧﻜﻪ ﻫﻴﭻ ﺗﺼﻤﻴﻤﻲ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﻛﺠﺎ ﺑﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻴﺎﻳﺪ، ﻣﺸﻤﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺪﻫﺎ ﻭ ﺗﺒﻌﺎﺕ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﺭ ﻓﻘﺮ ﻣﻲﺷﻮﺩ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﻭﻟﺖﻫﺎ ﻣﺴﻮﻭﻟﻴﺖ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ. ﺩﻭﻟﺖﻫﺎ ﻣﺴﻮﻭﻟﻨﺪ ﻓﺮﺻﺖﻫﺎﻱ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺭﺷﺪ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺩ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻛﻨﻨﺪ . ﻫﺪﻑ ﺍﺻﻠﻲ ﺍﺯ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻓﻘﺮ، ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺑﺨﺶ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻬﻲ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻣﻊ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺳﺖ. ﻭﺿﻌﻴﺖ ﺯﻧﺪﮔﻲﺷﺎﻥ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺪﻫﺎﻱ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﻭ ﺍﺧﻼﻗﻲ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻲ ﻓﻘﺮ ﺑﺮ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻲﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﻓﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﺭﺍ
ﻓﺮﺳﻮﺩﻩ ﻛﻨﺪ، ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﺭﺍ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺑﺒﺮﺩ ﻭ ﻣﻮﺟﺐ ﺑﺮﻭﺯ ﺁﺳﻴﺐﻫﺎﻱ ﻋﻤﻮﻣﻲ
ﺑﺮﺍﻱ ﻛﻞ ﭘﻴﻜﺮﻩ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺿﻤﻨﺎ ﺗﻬﺪﻳﺪﻱ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻣﻨﻴﺖ ﺳﻴﺎﺳﻲ ﺁﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎﺷﺪ .
ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﺩﻭﻟﺖﻫﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﻓﻘﺮ ﺣﺴﺎﺱ ﺑﺎﺷﻨﺪ .
ﺍﺯ ﺳﺎﻝ ٨٦ ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻂ ﻓﻘﺮ ﺭﺳﻤﻲ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺩﻭﻟﺖ ﺍﻋﻼﻡ ﻧﺸﺪﻩ . ﺍﻳﻦ ﻭﻗﻔﻪ ﭼﻪ
ﺗﺒﻌﺎﺗﻲ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ؟
ﺧﻂ ﻓﻘﺮ ﻧﺸﺎﻥﺩﻫﻨﺪﻩ ﺗﺤﻮﻻﺕ ﻣﻴﺰﺍﻥ ﻓﻘﺮ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﺭﻗﻢ ﻣﺸﺨﺺ
ﻣﻲﻛﻨﺪ ﺳﻴﺎﺳﺖﻫﺎﻱ ﺑﺨﺶ ﻋﻤﻮﻣﻲ ﻭ ﺩﻭﻟﺖ ﺩﺭ ﻛﺎﻫﺶ ﻭ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﻓﻘﺮ ﭼﻪ ﺗﺎﺛﻴﺮﺍﺗﻲ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﻳﻦ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﻭ ﺟﺎﻱ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ . ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻛﻨﻮﻧﻲ ﻛﻪ ﺁﻣﺎﺭ
ﻭ ﺍﻃﻼﻋﺎﺕ ﺧﻂ ﻓﻘﺮ ﻋﻤﻼ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺑﺎﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﭘﺮﺷﺘﺎﺏ ﻭ ﭘﺮﺗﺤﻮﻝ ﺍﺳﺖ، ﺁﻣﺎﺭﻫﺎﻱ ﺳﺎﻝﻫﺎﻱ ﻗﺒﻞ ﻧﻤﻲﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﭼﻨﺪﺍﻥ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ .
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ ﻫﺮ ﺍﻗﺪﺍﻣﻲ ﻛﻪ ﺩﻭﻟﺖ ﺑﺮﺍﻱ ﻛﺎﻫﺶ ﻓﻘﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ، ﻫﺮ ﮔﺮﻭﻫﻲ ﺭﺍ ﻛﻪ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻱ ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪﻱ ﺍﺳﺖ. ﻣﻬﻢ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ
ﻫﺪﻓﮕﺬﺍﺭﻱ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﮔﺮﻭﻩﻫﺎﻱ ﻫﺪﻑ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺩﻭﻡ
ﺍﻳﻨﻜﻪ ﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻱ ﺍﻳﻦ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺑﺮﺍﻱ ﻛﺎﻫﺶ ﻓﻘﺮ ﺍﻣﻜﺎﻥﭘﺬﻳﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺳﻮﻡ ﺍﺛﺮﺑﺨﺸﻲ
ﺍﻳﻦ ﺳﻴﺎﺳﺖﻫﺎ ﻗﺎﺑﻞ ﭘﻴﮕﻴﺮﻱ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻣﺸﺨﺺ ﺷﻮﺩ ﻛﻪ ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﺳﻴﺎﺳﺖﻫﺎ ﺍﺛﺮﺑﺨﺶ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻳﺎ ﺧﻴﺮ. ﺑﻪ ﻭﻳﮋﻩ ﻧﻜﺘﻪ ﺁﺧﺮﻱ، ﺍﺛﺮﺑﺨﺸﻲ، ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻣﺎ ﭼﻪ ﺷﻴﻮﻩﻫﺎﻳﻲ ﺭﺍ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻱ ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ ﻭ ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﺷﻴﻮﻩﻫﺎ ﺑﻪ ﻫﺪﻑ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﻛﻪ ﻛﺎﻫﺶ ﻓﻘﺮ ﻭ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺑﻴﻦ ﮔﺮﻭﻩﻫﺎﻳﻲ ﺍﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ ﻣﻨﺠﺮﻣﻲﺷﻮﺩ ﻳﺎ ﺧﻴﺮ، ﺍﻳﻦ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ .
ﺁﻧﭽﻪ ﺗﺎﻛﻨﻮﻥ ﻋﻤﻼ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻲﺩﻫﺪ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣﺘﻌﺪﺩ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻛﺎﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺗﺎﺛﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮ ﻛﻴﻔﻴﺖ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﮔﺮﻭﻩﻫﺎﻱ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺟﻤﻌﻴﺖ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ
ﺳﻴﺎﺳﺖﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﻛﺎﻫﺶ ﺁﻻﻡ ﻭ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖﻫﺎﻱ ﮔﺮﻭﻩﻫﺎﻱ ﻫﺪﻑ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺑﻪﺷﺪﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﻣﻮﺛﺮﺗﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺳﻴﺎﺳﺖﻫﺎﻱ ﻏﻠﻂ ﺩﺭ ﺑﺨﺶﻫﺎﻱ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻱ ﻛﺸﻮﺭ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺳﻴﺎﺳﺖﻫﺎﻱ ﻛﺎﻫﺶ
ﻓﻘﺮ ﺍﺛﺮ ﻣﺨﺮﺏﺗﺮﻱ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ .
ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻧﻤﻮﻧﻪﺍﻱ ﺍﺯ ﺗﺎﺛﻴﺮ ﺳﻴﺎﺳﺖﻫﺎﻱ ﻣﺨﺮﺏ ﺩﻭﻟﺘﻲ، ﻣﻲﺗﻮﺍﻥ ﺑﻪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﻳﺎﺭﺍﻧﻪﻫﺎﻱ ﻧﻘﺪﻱ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻛﺮﺩ. ﻋﻤﻼ ﺍﺛﺒﺎﺕ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﻮﺯﻳﻊ ﭘﻮﻝ ﻭ ﺑﻪ ﻳﻚ ﻣﻌﻨﺎ
ﺻﺪﻗﻪ ﺩﺍﺩﻥ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﻴﭻ ﺍﺛﺮ ﻣﺜﺒﺘﻲ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺗﻼﻑ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺩﺍﺭﺩ .
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻴﺎﺳﺖﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﺍﺷﺘﻐﺎﻝ ﻣﻲﺷﻮﺩ ﻫﺪﻑ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎﻱ
ﻓﻘﺮﺯﺩﺍﻳﻲ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ . ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻳﺎﺭﺍﻧﻪ ﻧﻘﺪﻱ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻲﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺍﺯ
ﺳﻼﻣﺖ ﺟﺴﻤﻲ ﻛﺎﻓﻲ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻳﺎ ﺩﭼﺎﺭ ﺍﺯﻛﺎﺭﺍﻓﺘﺎﺩﮔﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﻌﻨﺎﺩﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻳﺎﺭﺍﻧﻪ ﻧﻘﺪﻱ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺛﺮﺑﺨﺸﻲ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺑﻠﻜﻪ ﺩﺭ
ﺑﻠﻨﺪﻣﺪﺕ ﻣﺸﻜﻼﺕ ﺟﺪﻱﺗﺮﻱ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻟﻴﻞ ﺗﻮﺭﻡ ﻭ ﻛﺎﻫﺶ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻳﻦ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎﺱ، ﺩﺭ ﺩﻱﻣﺎﻩ ﺳﺎﻝ ٨٩ ﻛﻪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻳﺎﺭﺍﻧﻪﻫﺎ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪ ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻪ ﻳﻚ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﭘﻨﺞ ﻧﻔﺮﻩ ٢٢٥ ﻫﺰﺍﺭ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻣﻲﺷﻮﺩ. ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻪ ﺩﻟﻴﻞ ﺗﻮﺭﻡ، ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﺮﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﻳﺎﺭﺍﻧﻪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ٨٩، ٢٢٥ﻫﺰﺍﺭ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩ، ﺩﺭ ﺩﻱﻣﺎﻩ ٩٦ ﺑﻪ ٨١٢
ﻫﺰﺍﺭ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻲﺩﻫﺪ ﻣﻴﺰﺍﻥ ﻳﺎﺭﺍﻧﻪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻲ ﺑﻪ ﻳﻚ ﺧﺎﻧﻮﺍﺭ ٥
ﻧﻔﺮﻩ ٣٥ ﺩﺭﺻﺪ ﻫﺰﻳﻨﻪﻫﺎﻱ ﺍﻣﺮﻭﺯﺵ ﺭﺍ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻣﻲﻛﻨﺪ. ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﻳﻦ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺁﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﺧﺮﻳﺪ ﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﻛﻨﻴﻢ ﺩﻭﻟﺖ ﻧﺎﮔﺰﻳﺮ ﺍﺳﺖ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺩﻟﻴﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﺗﻮﺭﻡ، ﻣﺒﻠﻎ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻱ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻛﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻲ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺭﻗﻢ ٧٠٠ ﻫﺰﺍﺭ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻱ ﻳﻚ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﭘﻨﺞ ﻧﻔﺮﻩ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻳﻦ ﺭﻗﻢ ﺣﺘﻲ ﻛﻔﺎﻑ ﺧﻮﺭﺍﻙ ﺁﻥ ﺧﺎﻧﻮﺍﺭ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻧﻤﻲﺩﻫﺪ. ﻫﺮ ﻓﺮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻣﺎﻫﺎﻧﻪ ١٤٠ﻫﺰﺍﺭ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﻣﻲﺗﻮﺍﻧﺪ ﺧﺮﺝ ﻛﻨﺪ. ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻫﺮ ﻓﺮﺩ
ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ٤ ﻫﺰﺍﺭ ﻭ ٢٥٠ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺳﺮﺍﻧﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﻐﺬﻳﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺗﺼﻮﺭ ﻧﻤﻲﻛﻨﻢ ﻛﺴﻲ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺭﻗﻢ ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ ﻛﻴﻠﻮ ﻛﺎﻟﺮﻱ ﺑﺎ ﺭﻳﺰﻣﻐﺬﻱﻫﺎﻱ ﻛﺎﻓﻲ ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻱ
ﺗﻐﺬﻳﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ٩٧ ( ﺳﺎﻝ ﺍﺟﺮﺍﻱ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ) ﺗﺎﻣﻴﻦ ﻛﻨﺪ . ﺍﺣﺘﻤﺎﻻ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﭘﻮﻝ ﻓﻘﻂ
ﻣﻲﺗﻮﺍﻥ ﺑﺎ ﻧﺎﻥﺑﺮﺑﺮﻱ ﺳﻴﺮ ﺷﺪ.
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻲﺷﻮﺩ ﺩﻭﻟﺖ ﻣﻲﺧﻮﺍﻫﺪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻧﻘﺪﻱ ﻳﺎﺭﺍﻧﻪﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﺤﺪﻭﺩﺗﺮ ﻛﻨﺪ . ﺍﻋﻼﻡ
ﺧﻂ ﻓﻘﺮ ﻣﻠﻲ ﻭ ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ ﺑﻮﺩﺟﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ، ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺴﻴﺮ ﻳﺎﺭﺍﻧﻪ
ﺍﺳﺖ؟
ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﻣﻬﻢﺗﺮﻳﻦ ﺩﻻﻳﻠﻲ ﻛﻪ ﺩﻭﻟﺖ ﻧﻤﻲﺗﻮﺍﻧﺪ ﻳﺎﺭﺍﻧﻪ ﺍﻗﺸﺎﺭﻱ ﻛﻪ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺭﺍ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻛﻨﺪ، ﭘﻴﺎﻣﺪﻫﺎﻱ ﺳﻴﺎﺳﻲ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ. ﺩﻭﻟﺖ ﺩﻫﻢ ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﻫﺪﻑ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﻳﺎﺭﺍﻧﻪﻫﺎ ﺭﺍ ﺷﺮﻭﻉ ﻛﺮﺩ . ﺩﻭﻟﺖ ﺩﻫﻢ ﻣﻲﺩﺍﻧﺴﺖ ﺩﻭﻟﺖﻫﺎﻱ ﺑﻌﺪﻱ ﺑﺮﺍﻱ ﻗﻄﻊ ﺍﻳﻦ
ﻳﺎﺭﺍﻧﻪ ﺑﻪ ﺩﻟﻴﻞ ﭘﻴﺎﻣﺪﻫﺎﻱ ﺳﻴﺎﺳﻲﺍﺵ ﺩﭼﺎﺭ ﻣﺸﻜﻞ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﺣﺎﻻ ﺗﺼﻮﺭ ﻛﻨﻴﺪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﻴﺎﺱ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺰﺭﮒﺗﺮ ﺷﻮﺩ. ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺑﺨﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮﻱ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺩﻭﻟﺖ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ ﻣﻲﺩﻫﺪ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ ﻛﺎﺭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﺸﻜﻞﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ . ﺿﻤﻦ ﺍﻳﻨﻜﻪ
ﻭﻗﺘﻲ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﻳﺎﺭﺍﻧﻪ ﺑﺰﺭﮒﺗﺮ ﻣﻲﺷﻮﺩ ﺣﺠﻢ ﺗﻘﺎﺿﺎ ﻫﻢ ﺑﻪﺷﺪﺕ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﻣﻲﻳﺎﺑﺪ ﻭ
ﻓﻘﻂ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﮔﺮﻭﻩﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻛﻨﻮﻧﻲ ﺍﺯ ﺑﻬﺰﻳﺴﺘﻲ ﻳﺎ ﻛﻤﻴﺘﻪ
ﺍﻣﺪﺍﺩ ﻛﻤﻚ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺷﻮﺩ. ﻛﻤﻴﺘﻪ ﺍﻣﺪﺍﺩ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺪﻋﻲ ﺑﻮﺩﻩ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺑﻪ ﻣﻴﺰﺍﻧﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻛﻨﻮﻧﻲ ﻛﻤﻚ ﻣﻲﻛﻨﺪ، ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻴﺰﺍﻥ ﺟﻤﻌﻴﺖ ﭘﺸﺖ ﺩﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﻣﺘﻘﺎﺿﻲ ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻻ ﻣﺸﻤﻮﻝ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻛﻤﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﻲﺍﺵ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺟﻤﻌﻴﺖ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺰﺭﮔﻲ ﺩﺭ ﺳﺒﺪ ﻳﺎﺭﺍﻧﻪﺑﮕﻴﺮﺍﻥ ﻛﺸﻮﺭ
ﺟﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﺮﻓﺖ ﻭﺍﮔﺮ ﺣﺠﻢ ﺍﻳﻦ ﻣﺒﺎﻟﻎ ﺑﺰﺭﮒ ﺷﻮﺩ، ﺟﺎﺫﺑﻪﺍﺵ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﺮﺧﻲ
ﮔﺮﻭﻩﻫﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﻲﺗﻮﺍﻧﺪ ﻳﻚ ﻣﺸﻜﻞ ﺟﺪﻱ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺑﺮﺍﻱ ﺩﻭﻟﺖ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻛﻨﺪ. ﺍﻳﻦ ﻋﻤﻼ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻴﺎﺳﺖﻫﺎﻱ ﺷﻜﺴﺖﺧﻮﺭﺩﻩ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻲ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﻘﻴﺎﺱ ﺑﺰﺭﮒﺗﺮ . ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﻳﻦ ﺩﻭﻟﺖ ﺑﺎ ﺳﻴﻞ ﺗﻘﺎﺿﺎﻫﺎﻱ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻮﺍﺟﻪ ﻣﻲﺷﻮﺩ ﻛﻪ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﻪ ﺗﺎﻣﻴﻦﺷﺎﻥ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻦ ﺗﻠﻪﺍﻱ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﻭﻟﺖ ﺍﺣﻤﺪﻱﻧﮋﺍﺩ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﻦ ﺩﻭﻟﺖ
ﻛﺎﺭ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﻭ ﺩﻭﻟﺖ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﻓﺘﺎﺩ. ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺩﻭﻟﺖ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺗﻠﻪ
ﺧﻼﺹ ﺷﻮﺩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻣﻲﺭﻭﺩ ﺗﺠﺪﻳﺪﻧﻈﺮ ﺟﺪﻱ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺳﻴﺎﺳﺖﻫﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﺪ ﺍﻣﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺳﻴﺎﺳﺖﻫﺎﻱ ﺩﻭﻟﺖ ﺍﻋﻼﻡ ﻣﻲﺷﻮﺩ ﻋﻤﻼ ﺁﻥ ﺍﻫﺪﺍﻑ ﺭﺍ ﺗﺎﻣﻴﻦ
ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ.
ﺭﻗﻢ ٧٠٠ﻫﺰﺍﺭ ﺗﻮﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﻌﺎﻭﻥ ﻭﺯﻳﺮ ﻛﺎﺭ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺧﻂ ﻓﻘﺮ ﻣﻠﻲ ﻣﺎﻫﺎﻧﻪ ﻫﺮ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺭ ﺍﻋﻼﻡ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻓﻌﻠﻲ ﭼﻪ ﻛﺎﺭﺑﺮﺩﻱ ﺩﺍﺭﺩ؟
ﺍﻳﻦ ﺭﻗﻢ ﺻﺮﻓﺎ ﻫﺰﻳﻨﻪ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺗﺎﻣﻴﻦ ﻏﺬﺍﻱ ﻳﻚ ﻓﺮﺩ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﻣﺎﻩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻲﻫﺪ .
ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄﻲ ﻛﻪ ﻳﻚ ﻓﺮﺩ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﻱ ﻣﺪﺭﻥ، ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻱ ﻣﺨﺘﻠﻔﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺯﻳﺴﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻲ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﻳﻚ ﻏﺬﺍ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ ﻭ ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺎ ﺣﺪﺍﻗﻞ ﻛﺎﻟﺮﻱ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﻧﻤﻲﺗﻮﺍﻥ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺍﺷﺖ ﺍﻫﺪﺍﻓﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﻮﻭﻟﻴﺖﻫﺎﻱ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﺩﻭﻟﺖﻫﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻲﮔﻴﺮﺩ ﺗﺎﻣﻴﻦ ﺷﻮﻧﺪ .
ﺍﮔﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﻭﻟﺖ ﺍﺯ ﺣﺪﻑ ﻓﻘﺮ ﻣﻄﻠﻖ ﺭﻓﻊ ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ، ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻧﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﺭﻗﻢ
ﺭﺍ ﺧﻂ ﻓﻘﺮ ﻳﺎ ﺧﻂ ﻓﻘﺮ ﻣﻄﻠﻖ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ . ﻧﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﺭﻗﻢ ﺗﻼﺵ ﺑﺮﺍﻱ ﻏﻠﺒﻪ ﺑﺮ ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ
ﺍﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺸﺨﺺ ﻛﺮﺩﻥ ﺭﻗﻢ ﻏﻠﺒﻪ ﺑﺮ ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ ﻫﻢ ﻣﻲﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﻗﺪﺍﻣﻲ ﻣﺘﻌﺎﻟﻲ ﺑﺎﺷﺪ .
ﻭﻗﺘﻲ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻲﺩﻫﺪ ٦ ﺩﺭﺻﺪ ﺍﺯ ﺟﻤﻌﻴﺖ ﻛﺸﻮﺭ ﻛﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺭﻗﻢ ﻏﻠﺒﻪ ﺑﺮ
ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ ﺩﺭﺁﻣﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻴﻦ ﻫﻢ ﻫﺪﻑ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺟﺎﻣﻊ ﺑﺮﺍﻱ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺩﻭﻟﺖﻫﺎ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﺘﮕﺬﺍﺭﻱﻫﺎﻱ ﺑﺨﺶ ﻋﻤﻮﻣﻲ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﻫﺪﻑ ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪﻱ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻪ ﺷﺮﻃﻲ ﻛﻪ ﻫﺪﻑ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﻣﺸﺨﺺ ﻛﻨﻨﺪ ﻇﺮﻑ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﻫﺪﻑ ﻣﺘﻌﺎﻟﻲ ﺍﺳﺖ . ﺍﻣﺎ ﺍﻭﻻ ﺩﻭﻟﺖ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻫﺪﻑ ﺍﺯ ﺭﻓﻊ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻱ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻏﻠﺒﻪ ﺑﺮ ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ ﺭﺍ ﻣﺤﻮ ﻓﻘﺮ ﻣﻄﻠﻖ ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻛﻨﺪ
ﻭ ﺛﺎﻧﻴﺎ ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ ﻛﻪ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺷﺪ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺵﻫﺎﻱ ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺷﺒﻴﻪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﻳﺎﺭﺍﻧﻪ ﺻﺮﻑ ﻧﻈﺮ ﻛﻨﺪ.
ﻃﺒﻖ ﻣﺤﺎﺳﺒﺎﺕ ﺩﻭﻟﺖ ﻛﺎﺭﮔﺮﺍﻥ ﺣﺪﺍﻗﻞﺑﮕﻴﺮ ﻫﻢ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻂ ﻓﻘﺮ ﻣﻠﻲ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻲﮔﻴﺮﻧﺪ .
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻴﻦ ٧٠٠ ﻫﺰﺍﺭ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ، ﺍﻳﻦ ﺭﻗﻢ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﻲ ﺗﺎﻣﻴﻦ ﺧﻮﺭﺍﻙ ﻳﻚ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻧﻴﺴﺖ . ﺑﻪ ﻣﻌﻨﻲ ﺗﺎﻣﻴﻦ ﺧﻮﺭﺍﻙ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﺍﺳﺖ. ﺧﻂ ﻓﻘﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻣﻘﻴﺎﺱ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻣﺘﻮﺳﻂ ﺧﺎﻧﻮﺍﺭ ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻬﺎﺭ ﻧﻔﺮ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺷﻮﺩ. ﺍﻳﻦ ﺭﻗﻢ ﺣﺪﺍﻗﻞ ﻫﺰﻳﻨﻪ ﺗﺎﻣﻴﻦ
ﻛﺎﻟﺮﻱ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﺑﺮﺍﻱ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺭﻗﺎﻡ ﺩﺭ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺷﻬﺮﻱ
ﻭ ﺭﻭﺳﺘﺎﻳﻲ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ . ﻭﻟﻲ ﻧﻜﺘﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ ﻛﻪ ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﻛﺮﺩﻳﺪ ﺍﮔﺮ ﺩﻭﻟﺖ ﺻﺮﻓﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺭﺍ ﻫﺪﻑﮔﺬﺍﺭﻱ ﻛﻨﺪ، ﺣﺪﺍﻗﻞ ﺩﺳﺘﻤﺰﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﺧﺎﻧﻮﺍﺭ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺷﻮﺩ . ﺣﺘﻲ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺭﻗﻢ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﺣﺪﺍﻗﻞ
ﺑﻘﺎ ﺭﺍ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻛﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻣﺘﻮﺳﻂ ﻳﻚ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﻲﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺍﻋﺘﺮﺍﺿﺎﺕ ﺩﻱﻣﺎﻩ ٩٦، ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲﺭﺳﻴﺪ ﺩﻭﻟﺖ ﻭ ﺑﺨﺶﻫﺎﻳﻲ ﺍﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻏﺎﻓﻠﮕﻴﺮ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ . ﺍﻳﻦ ﻏﺎﻓﻠﮕﻴﺮﻱ ﻣﻲﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻲ ﺑﺎ ﺍﻋﻼﻡ ﻧﺸﺪﻥ ﺧﻂ ﻓﻘﺮ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺩﻫﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ؟
ﺩﻭﻟﺖﻫﺎ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻧﻜﻪ ﺑﻪ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖﻫﺎﻱ ﺭﻭﻱ ﺯﻣﻴﻦ ﻓﻜﺮ ﻛﻨﻨﺪ، ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻓﻜﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ
ﭼﻪ ﻛﺎﺭﻱ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻓﻌﻠﻲ ﻣﻲﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﻨﺪ . ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺩﻭﻟﺖﻫﺎ ﻛﺎﺭﻱ ﺑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻛﻪ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖﻫﺎﻱ ﻓﻘﺮ ﭼﻴﺴﺖ.
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺗﺎﺛﻴﺮﮔﺬﺍﺭﻱ ﺁﻣﺎﺭ ﺑﺮ ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ ﺩﻭﻟﺖﻫﺎ، ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﻈﺎﻡ ﺁﻣﺎﺭﻱ
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﻣﻮﺍﻗﻊ ﻛﻴﻔﻴﺖ ﻻﺯﻡ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﺎﺛﻴﺮﮔﺬﺍﺭﻱ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺧﻮﺷﺒﻴﻨﺎﻧﻪ
ﺗﻬﻴﻪ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ ﺑﻪ ﻃﻮﺭﻱ ﻛﻪ ﺍﮔﺮ ﺗﺎﺛﻴﺮﻱ ﻫﻢ ﺭﻭﻱ ﻣﺴﻮﻭﻻﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻣﻲﺭﺳﺎﻧﺪ ﻛﻪ ﺍﻭﺿﺎﻉ ﺧﻴﻠﻲ ﻫﻢ ﺑﺪ ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ ﻋﻴﻦ ﺣﺎﻝ، ﺩﺭ ﻓﻘﺪﺍﻥ
ﺁﻣﺎﺭﻫﺎﻱ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ، ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﺩﻭﻟﺖ ﺑﺎ ﺷﻮﻙﻫﺎﻳﻲ ﻣﻮﺍﺟﻪ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ، ﻣﺜﻞ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺧﻴﺮﺍ ﺩﺭ ﺩﻱﻣﺎﻩ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺍﻓﺘﺎﺩ.
ﺧﻂ ﻧﺎﻥ
ﻫﺮ ﻓﺮﺩ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﭘﻨﺞ ﻧﻔﺮﻩﺍﻱ ﻛﻪ ٧٠٠ ﻫﺰﺍﺭ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺩﺭﺁﻣﺪ ﺩﺍﺭﺩ، ﻣﺎﻫﺎﻧﻪ ١٤٠ﻫﺰﺍﺭ
ﺗﻮﻣﺎﻥ ﻣﻲﺗﻮﺍﻧﺪ ﺧﺮﺝ ﻛﻨﺪ . ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻫﺮ ﻓﺮﺩ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ٤٢٥٠ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻱ ﺗﻐﺬﻳﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺗﺼﻮﺭ ﻧﻤﻲﻛﻨﻢ ﻛﺴﻲ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺭﻗﻢ ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ ﻛﻴﻠﻮ ﻛﺎﻟﺮﻱ ﺑﺎ
ﺭﻳﺰﻣﻐﺬﻱﻫﺎﻱ ﻛﺎﻓﻲ ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻱ ﺗﻐﺬﻳﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ٩٧ ( ﺳﺎﻝ ﺍﺟﺮﺍﻱ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ) ﺗﺎﻣﻴﻦ
ﻛﻨﺪ. ﺍﺣﺘﻤﺎﻻ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﭘﻮﻝ ﻓﻘﻂ ﻣﻲﺗﻮﺍﻥ ﺑﺎ ﻧﺎﻥﺑﺮﺑﺮﻱ ﺳﻴﺮ ﺷﺪ.
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ