در جستجوی سکوت

امروز بیش از هر چیزی سکوت کم یاب، بلکه نایاب است. دنیای مدرن هر چه که دارد، سکوت ندارد. غوغاآفرین و سکوت شکن است.
عوامل بسیاری در کم سکوتی جهانی که در آن روزگار می گذرانیم اثرگذارند که در اینجا می خواهم صرفا به یکی از آنها اشاره کنم:

انفجار اطلاعات ؛ چه اطلاعات صحیح چه غلط ،اما آنچه که هست اطلاعاتی است که رهایمان نمی کند. آری حتی اگر خود بخواهیم رهایمان نمی کند.

از رادیو و تلویزیون که بگذریم که روزانه ده ها نوبت، خبر منتشر می کنند، این شبکه های اجتماعی است که پر است از انواع و اقسام اطلاعاتی که چیزی جز روان پریشی برای آدمی به همراه ندارند.

مخاطبان محترم بویژه کسانی که نگارنده را می شناسند می دانند که خصومتی با شبکه های اجتماعی ندارم بلکه از آن بهره ها برده ام و به ادامه حیاتش معتقدم. اما سخن من صحبت از حجم عظیمی از اطلاعاتی است که ندانستن آنها البته اگر حتی صحیح باشد هیچ سودی ندارد.
اینکه ما هر روز بدانیم در گوشه و کنار دنیا چه رخ داده چه کمکی به ما می کند؟
ندانستن آن ما را از رسیدن به کدام سعادت باز می دارد؟
جوک های گوناگون، کلیپ ها و ویدئوهای متنوع و هزاران عنوان دیگر از اطلاعات غیر ضروری و غیر مفید ناخواسته وارد بخشی از زندگی ما شده اند.

مدت مدیدی بود به دلایلی اخبار را دنبال نمی کردم. پس از زمانی نسبتا طولانی آنگه که به خود آمدم دیدم هیچ چیز را از دست ندادم. پیامبر خاتم قبل از رسالت، زمانی از سال را به حراء می رفت تا خلوت و اندیشه را تجربه کند. اگر بزرگانی چون حافظ، مولوی و ... هنوز که هنوز است آدمی را به سوی نور سوق می دهند، صرفا بدان سبب است که اهل سلوکی سکوت مدار بوده اند.

اینکه ساعت ها در روز صرف گشت و گذاری بی مصرف در لابلای این اطلاعات می شود و حتی دقیقه ای از این زمان به مطالعه یک کتاب اختصاص پیدا نمی کند موجب می شود که نه افراد و نه جامعه در عین غوطه ور بودن در این همه دانستنی رشد پیدا نکنند، اخلاقی متعالی پیدا نکنند، سعه صدرشان بالاتر نرود، راه های صحیح اصلاح در جامعه را نیاموزند، شدیداً تحت تاثیر شرایط، افراد و زمینه سازی ها قرار گیرند.

بدون تردید راه اصلاح افراد جز با اندیشه و تفکرِ مبتنی بر سکوت و آرامش محقق نمی شود و جامعه متعالی چیزی جز مجموع افراد اندیشمند و اخلاقی نیست.

نیکوست که اهالی خرد، اندیشمندانه به حضوری گزینشی و هدفمند در شبکه های اجتماعی اقدام ورزند، به تولید فکر و دانش اهتمام ورزند، به تحلیل، آسیب شناسی و ارائه راهکار برای بهتر زیستن خود و جامعه اهتمام ورزند تا فرصت اندک حیات با غوغامداری به سوی فنا رهسپار نشود.

دکتر میثم کهن ترابی