آموزندگی کوه یخ!

چه مثال خوبیست کوه یخ برای خیلی چیزها!
میدانید، ناگهان به یادم افتاد با وضعیت خودمان چه تناسبی دارد، و به خیلی چیزها میخورد!
خیلی چیزها حکایت همین کوه یخ است.
نوک قلهء آن که بیرون آب است دیده میشود، ولی بخش اعظم آن زیر آب است و همینطوری معلوم نیست.
خیلی چیزها و حکایت خیلی واقعیت ها در دنیای ما همین است.
همه چیز به هم پیوسته و وابسته است.
حکایت خیلی چیزهاست...
مثلا گناهان ما، سیاهی های قلبمان که به تدریج سراسرش را فرا میگیرند، و بخش بزرگ این فرایند آنچنان علنی و هویدا نیست، اما چشم های با بصیرت، صاحبان علم، میدانند، میبینند!
فرقی نمیکند چه کسی باشی در کجا باشی. کوه های یخ همیشه همه جا میتوانند شکل بگیرند.
بعضی کوه های یخ حاصل جمع و برآیند کوه های یخ دیگری هستند. بعضی کوه های یخ عظیم!
بعضی افراد بیشتر در این فرایند تقصیر دارند، بعضی کمتر. گاهی به تناسب قدرتشان.
بهرحال کوه های یخ شناور همه جا هستند. منجمله در درون قلب های یک به یکمان.
الهام بخش است.

درست است که کوه های یخ عظیمند، سردند، سخت اند... اما قدرت انسان را دست کم نگیرید. قدرت روح ماورایی انسان، و نیز خدایی که ناظر است و حاضر.
نباید از بزرگی کوه های یخ آنچنان ترسید که ناامید شد. همیشه امید هست. همیشه خدا هست. نباید فراموش کنیم که این جهان خلقت یک خدای بی حد و حصر است، تنها آن یک بود که بود و تنها یک قدرت تنها یک منشاء همه چیز! پس همه چیز ممکن است. و جای ناامیدی نیست. حتی در اوج سیاهی شب و سرمای زمستان قطبی.

او هست :gol:

من نمیترسم.
مدتهاست که سعی خودم را کردم که قوی و شجاع شوم.
از ترس بیجا متنفرم.
ترس ما را ضعیف میکند. ما را ناتوان میکند.
قدرت ورای قدرت ها را حس میکنم...
قدرت روح. قدرت ذهن انسان. قدرت ارادهء روحانی. قدرت خداوند.

بیاید تماما بدبین نباشیم، هرچند قلب ها و ذهن های تاریک و سرد ما را احاطه کرده اند.