او شبیه نامش است؛ نگرانمان نمیکنی

وحید امیری از آن فوتبالیستهای کمیاب روزگار است. از آنها که اگر کسی او را نشناسد و در خیابان و با لباس شخصی ببیندش باورش نمیشود فوتبالیست باشد. آن هم فوتبالیستی به این خوبی. راستش باورش خیلی هم سخت است. بازیکن پرسپولیس و تیم ملی باشی، پول هم داشته باشی و آن وقت اینقدر ساده و بی آلایش باشی؟ مگر میشود؟

ما عادت کردهایم فوتبالیستهای خوب و معروفمان را طور دیگری ببینیم. در کافهها و مراکز خرید. در لابلای صفحات رنگارنگ اینستاگرام که آنها را در سفرهای تفریحی شمال و جنوب نشان میدهد. در سینماها و به دعوت بازیگرانی که با آنها دوست هستند. کنار دست خوانندههای زیرزمینی که گلواژههایشان سوژه خنده اهالی فضای مجازی شده است. اما وحید در هیچ کدام از این جاها نیست. در صفحه اینستاگرام وحید امیری جز پستهای مربوط به فوتبال چیزی نمیبینید. البته درباره اتفاقات و مسائل اجتماعی هم پستهایی هست اما چیزی که ما را درباره آینده این بازیکن نگران کند وجود ندارد.

شاید تلخترین تصویری که از او در ذهنها به جا مانده است مربوط به بازی ایران و عراق در جام ملتهای آسیای 2015 است. جاییکه ناباورانه پنالتیاش را از دست داد و ایران که به سختی و با یک نفر کمتر بازی را به پنالتی کشانده بود حذف شد. اما حتی همین تصویر هم به سختی به یاد میآید. آن هم به خاطر ذات و گوهری است که این پسر صاف و ساده خرمآبادی دارد. چیزی که باعث میشود حتی مورد احترام طرفداران متعصب تیم حریف هم باشد.

وحید امسال هم مثل هر سال از تیمهای عربی پیشنهاد داشت. آن هم نه یکی و دوتا. اما مثل چند نفر از همبازیهایش هیچ وقت بازی درنیاورد و با به رخ کشیدن این پیشنهادها روی اعصاب هواداران پرسپولیس اسکی نرفت. بازی درنیاورد چون بلد نیست. او نه با بازی با اسم هوادار برای خودش محبوبیت خرید نه در صف جلوداران داستانهای مسخرهای مثل اعتصاب و «شو»ی مسخرة «مسخره کردن» بقیه افتاد. در اتفاقات بد و تلخ پرسپولیس هیچ اثری از رد پای او نمیبینید. اما برای هوادارانی که هرگز منتی بر سرشان نگذاشت همیشه پیغام آور شادی بوده است. کاش از تو بیشتر داشتیم. اما چه که کنیم که درست شبیه اسمت هستی... فقط یکی...