[ و اما فلان ُ فلان .. ]

«بیشتر آدم ها از تنهایی می ترسند. فکر می کنند تنهایی چیز عجیب و غریب و هولناکیست. تمام عمر می گردند جفت پیدا کنند و توی رابطه های بوی گوه گرفته بغلتند و هزار جور مرض بگیرند اما همیشه درگیر باشند.درگیر بی توجهی دیگری، حرف زشت و کم محلی و آدم نشدن دیگری، سر تنها نشدن هزار جور قمار خاک بر سری با خودشان می کنند. آخر سر تنها چیزی هم که نصیبشان می شود یک عمر خستگیست.با جیب های خالی قمارخانه را ترک می کنند و یکراست می روند زیر زمین. بیشتر آدم ها خیال می کنند که تنهایی گرگ درنده ایست و دنیا یک شب ظلمات بی امان، کافیست دقیقه ای پنجره شان را پایین بکشند یا از در ماشین بزنند بیرون و خوراک گرگ شوند. این ترس را اول بار چه کسی به جانشان انداخت؟ چه کسی بود که اول بار ترسید دریده شود؟ نمی دانم. اما یکی از خوشبختی های من به عنوان یک آدم (یک آدم ترسو) این است که از تنهایی نمی ترسم. و البته در مورد طردشدن حرف نمی زنم. طرد شدن چیز کوفتی و بدیست که به هر صورت یکی دو بار مجبوری باهاش دست و پنجه نرم کنی.»